Denne teksten vart ikkje funnen verdig til å vere med i boka mi som kjem ut på Efrem forlag i midten av oktober. Eg legg han likevel ut på bloggen min slik at de får ein smakebit på kva eg skriv om og nivået på tekstane. God lesnad.
Like etter at sportsklubben Brann vart seriemeistarar i 2007, hende det at ein kar kledd i kamelhårskappe stod fram og forkynte på Fisketorget i Bergen. Dette var ein underleg skrue som gjekk under kallenamnet ”døyparen”. Årsaka til det er noko uviss, men dei mest pålitelege kjeldene hevda det hadde med pinsebakgrunnen hans å gjere. Det kunne også forklare kosthaldet hans, for mange hadde sett han ete grashoppar med villhonning på. Torghandlarane nekta for at dei hadde selt han slik mat, men saka vart kjend i media, og då gjekk det ikkje lenge før Mattilsynet var på plass. Dei hadde dårlege erfaringar med pinsekarismatiske matvanar. Det var noko med nattverdsfeiringa deira som ikkje var riktig.
Så var det ein gang døyparen stod på torget at to embetsmenn i kvite snippar og lilla skjorter kom gåande forbi. Dei var på veg mot Johanneskyrkja, men stoppa brått då døyparen plutseleg kalla dei for ”barn av giftslangar”. Det var tydeleg han ikkje likte mannfolk i feminine kle. No var dette liberale menneske som hadde måtte tåle ein del opp igjennom, så dei grynta fram ”tulling” som førte til at den skrullete predikanten byrja kaste stein. Dei sjokkerte kvitsnippane fekk kasta seg i dekning mellom nokre fiskekasser og ein bil, og låg der under bombardementet. Den eine falda hendene sine i bøn mens den andre mumla eitt eller anna om risikotillegg.
Mens dei låg der i skyttargravene sine, kunne dei høyre ståk og leven frå Strandkaia. Det var ein av desse nyomvendte pastorspirane som kom gåande saman med gjengen sin, og dei hadde møtt nokre teologar frå Norsk Lærarakademi. Framme ved Fisketorget kunne dei andre høyre at dei diskuterte meininga med Guds rike og når dette ville kome, noko som den nyfrelste leiaren ikkje var heilt med på. Han var heller ikkje inne på rutetider og togtabellar i byen, så han svarte berre at; ”Guds rike kjem ikkje slik at ein kan sjå det med auga. Guds rike er midt iblant dykk”.
Han skjønte fort at han hadde vore noko upresis med svaret, så han prøvde å ro seg i land. Den nyreligiøse peika difor mot rutebilstasjonen og ropa med overbevisande stemme: ”Det kjem ei tid då bybana skal gå til alle bydelane i Bergen. Mange skal peike og seie; ’sjå der, der er ho’”. Både teologane, prestane og døyparen vart usikre. Dette var ei uventa utvikling, men mannen tala svært overtydande.
Gjengen til pastorspiren hadde nok opplevd liknande stunder. Dei var mest svoltne og tørste, og lengta eigentleg heimover, men profeten deira var no i siget og ropte: ”Som det var i Herman Frieles dagar, slik skal det vere i Menneskesonens dagar”. ”Dei åt og drakk, dei gifta seg og vart bortgifte, heilt til den dagen då Friele gjekk inn på stadion. Så kom storflaumen og gjorde ende på dei alle”. Disiplane visste at den neste frasa var om Lot, Sodoma, Mjelde og meisterliga, så for å unngå glattcelle prøvde dei å lokka han med seg vidare før politiet kom. Sist dei var i sentrum, rakk dei ikkje det.
Slik stod dei og drog i læremeisteren sin då ein av fiskarane på torget kom bort. Han hadde sett på galskapen frå torgbua si og lurte på om det var dårlege tider i kristen-Noreg sidan ein var starta med teaterverksemd. Han kunne også fortelje at ei gruppe japanske turistar på veg mot Fløibanen hadde stoppa opp ved bua hans. No var dei ikkje særleg interesserte i norsk amatørskodespel, men denne førestillinga var interessant. Dermed hadde fiskaren blitt omringa av turistane utan at det vart noko meir omsetnad av den grunn. Dette ville han ha kompensasjon for.
Situasjonen var i ferd med å bli problematisk. Dei såg for seg overskriftene i sladderavisa BA; ”Gateslag på Fisketorget – mange arrestert”, men situasjonen var ikkje like galen for alle. Døyparen var vant med dårleg kost, så nokre dagar med vatn og brød var ei grei avveksling. Verre var det for dei korpulente kvitsnippane, men ein fengslande slankekur ville på sikt bli ei velsigning. Slik var det nok verst for teologane frå lærarakademiet. Her var dei meir medvitne på kven dei hadde i stallen, så det ville nok bli ein tur inn på teppet til rektor.
Midt i deira verste tankekjør, reiste den nyomvendte pastoren seg. Han gjekk bort til fiskaren, tok tak godt tak i kragen på jakka hans med begge hendene og stirde inn i auga hans. ”Du luktar fisk”, sa han med overtydande røyst. ”Du luktar Old Spice”, svarte ein noko forfjamsa fiskar mens han prøvde å vinne tilbake fatninga. ”No tek du denne hundrelappen og stappar han så langt opp i pengebørsa di som råd er”. Han tok seg til testamentet han hadde i skjortelomma for å understreke alvoret i saka. ”Her skal ikkje liggje att stein på stein, om du ikkje er nøgd”.
Fiskaren var oppvaksen i ein luthersk heim, så han visste kor vanskeleg det var å handskast med fanatikarar. Han takka difor for pengen, og gjekk tilbake til torgbua si tidsnok til å unngå politiet som no kom til staden. Dei ville vite om presteskapet hadde søkt om konsesjon for å drive performance-teater på Fisketorget. Alle var samde i at det hadde dei ikkje gjort, men Døyparen meinte han kunne prove skriftbelegg for førestillinga. Det var ikkje godt nok for Bergens-politiet som var lei av religiøse leiarar. Her var det best å statuere eit eksempel. Dei hadde så vidt berga seg unna hijab-kostymet, og ville unngå ein kamelhårsjakke-debatt.
Alle vart difor taua inn i politibilen og kjørte til stasjonen. Her vanka det harde avhør og truslar om pryl om dei ikkje avslørte den eigentlege hensikta med opptøya. Likevel fekk alle utan døyparen sleppe ut igjen. Sistnemnde såg dei ikkje meir til. Dei andre trakka bort på ein restaurant for å få seg noko mat. Tida var komen for å slutte fred, for dei var trass alt i same båten. Framtida ville by på mange utfordringar og vanskelege situasjonar. Difor var det likegreitt å finne saman, for stod det ikkje noko i Skrifta om at kvart rike som var i strid med seg sjølv ville gå til grunne? Så etter måltidet gjekk dei saman til hotellet det pastorspiren budde. Han tok alle i handa, gav dei einklem og sa som Napoleon; ”freden har brote laus”.
Boka mi “Økumenikken har brote laus!” er no i butikken.